Nog steeds loop ik soms te hard..

Er is een periode geweest waarin ik dacht dat kracht iets was dat je moest bewijzen.

Dat je het leven móest dragen, glimlachend, sterk, altijd beschikbaar, altijd “oké”.

Lange tijd werkte dat ook.

Of nou ja, het leek te werken..

Het begon heel subtiel.

Niet met een klap, maar met kleine barstjes..

Een vermoeidheid die niet meer wegging..

Een irritatie die sneller kwam dan vroeger..

Een gevoel van “ik red het wel” dat steeds vaker veranderde in “ik weet eigenlijk niet hoe lang nog”..

Het was niet één ochtend waarop alles ineens brak.

Het was een langzaam verschuivend landschap.

Waar ik steeds vaker merkte dat ik steeds minder ruimte had om te ademen.

Waarin mijn lichaam fluisterde:

“Dit is niet meer oké.”

Maar ik fluisterde terug:

“Straks. Ik heb nu geen tijd.”

Tot er voor mijn gevoel geen “straks” meer over was.

Niet omdat ik instortte, maar omdat ik mezelf niet meer herkende.

Ik voelde me leeg.. vlak.. opgebrand van binnen terwijl ik van buiten nog steeds functioneerde.

Zen-godin, of nee toch niet..

Ik zou kunnen zeggen dat ik vanaf dat moment een soort zen‑godin werd die nooit meer te hard liep.

Maar nee.

Ik ben nog steeds mens.

Ik oefen nog elke dag.

Ik verzand nog steeds in de doe‑modus.

Ik trap nog steeds in de valkuil van “even snel dit nog”.

Ik merk nog steeds dat mijn hoofd soms harder rent dan mijn lichaam kan bijbenen..

Inmiddels is er wel een verschil:

Ik herken en erken het nu (soms na wat pruttelen, maar toch 😉).

Ik voel het eerder.

Ik durf te stoppen.

Ik durf uiteindelijk zachter te worden, ook als dat onhandig en oncomfortabel voelt.

Zachtheid of doorgaan is geen eindstation.

Het is een keuze die je elke keer opnieuw maakt.

Een thuiskomen dat je steeds opnieuw mag oefenen.

En ja.. een liefdevolle omgeving helpt!

Je hoeft het niet alleen te kunnen.

Een liefdevolle partner die zegt:

“Hé, je bent weer aan het rennen.” is soms precies het zetje dat ik nodig heb.

Niet iemand die het voor me oplost.

Maar iemand die me herinnert aan wie ík ben.

Iemand die me uitnodigt om te landen.. te voelen.. te ademen..

Iemand die me zachtjes, vanuit liefde, terugroept naar mezelf.

Waarom ik dit deel?

Omdat ik weet hoe snel we onszelf verliezen in het dragen van alles..

Omdat ik herken hoe verleidelijk het is om te blijven rennen..

Omdat ik zie hoe gemakkelijk je jezelf kunt vergeten in de zorg voor anderen..

En omdat ik geloof dat je wereld verandert wanneer je weer thuiskomt in je lichaam, je adem, je intuïtie..

Ik deel het belang van zachter worden omdat ik weet hoe bevrijdend het is.

Hoe helend..

En omdat ik weet dat je het niet perfect hoeft te doen, ermee beginnen en gaan oefenen is waar het om gaat.

Misschien loop jij ook te hard..

Misschien draag jij ook meer dan iemand anders ziet..

Misschien ben jij ook vergeten hoe het voelt om te ademen zonder haast..

Dan is dit mijn uitnodiging aan jou:

Je hoeft niet nóg sterker te worden.

Je mag juist zachter worden.

En dat mag je elke dag opnieuw oefenen.

Zelf leer ik dit óók nog steeds en ik ben dankbaar dat ik iemand naast me heb die me (steeds weer) helpt herinneren om niet terug te glijden in de oude patronen van hardheid en haast. Laat dit soort blogs e.d. jou herinneren aan dat ook jij de zachtheid in jezelf mag toelaten.